Ik heb er een tijdje over getwijfeld of ik deze blogpost wel zou schrijven. Eerst was ik er heel zeker van, toen opeens niet meer maar nu wil ik het toch wel even vertellen. Want als ik aan “later” denk is het wel heel vreemd misschien als ik dit niet heb verteld.
Een aantal weken geleden zijn Carlo en ik uit elkaar gegaan. Veel van jullie weten niet beter dan dat ik samen met hem was, 4,5 jaar is een heel lange tijd. Vooral als je pas 20 bent.
Ik zal er niet om liegen dat het mijn beslissing was en hij het er nog altijd niet mee eens is. Ondanks dat gaan we gewoon normaal met elkaar om en is er geen haat en nijd tussen ons. In details ga ik niet treden want dat gaat in feite niemand wat aan behalve de mensen die ons hebben meegemaakt de afgelopen paar jaar. Wat ik er over wil zeggen is eigenlijk heel simpel: Het is op voor mij.
De grootste klapper heb ik gekregen op het moment dat ik dit besefte. Ik had al een lange tijd een knagend gevoel maar kon het geen naam geven. Opeens viel het kwartje en dat deed flink zeer. Maar daar was ik ook vrij snel overheen.
Het gaat nu gewoon goed met me. Dat ging het eigenlijk gelijk al. En daarom weet ik ook dat dit voor mij een goede beslissing is geweest. Makkelijk is zoiets natuurlijk nooit maar het maakt het voor mij wel makkelijker als ik me er goed bij voel. Ik merk wel dat er nog een aantal dingen zijn die ik moet verwerken maar dat komt met de tijd.
Ik wilde het eerst niet melden omdat sommigen het al hadden gezien op Facebook en ik van mezelf weet het liefst alles uitgebreid te willen uitleggen, en dat is eigenlijk niet de bedoeling hier. Maar dit is ook iets dat ik hier wil afsluiten en niet mee wil nemen naar mijn nieuwe blog.
Closing chapters and writing new ones.
+
Some of you have already seen it on Twitter/Facebook/Instagram (@bodinelouise) but last Saturday I got my inner conch pierced! It was quite a spontaneous decision actually. I knew that I wanted it but didn’t had plans to do it anywhere in the near future, but on Saturday I was just like: why not? and got it done.
It’s a bitch, I have to admit, but that doesn’t make me less happy with my inner conch piercing. I really like the look of it.
I only have it for four days now but if you have any questions regarding the healing process of an inner conch piercing, getting an inner conch piercing or just general questions, feel free to ask! I’ll answer them in a future blog post when it’s healed a bit more.
Inner conch piercing.
+
Currently #9.
+
Als je ooit een paar dagen in Londen bent geweest en van het leven hier hebt geproefd, moet je echt even naar London Grumblr gaan. Het zijn maar zeven pagina’s maar ik heb me rot gelachen!
When in London.
+
Waarom langzaam snel? Nou, de MiFi is héél langzaam en ik heb niet veel tijd om een blogpost te schrijven, vandaar snel! Ik ben nu een een week in Londen, en phoe, wat vermoeiend! Haha. Ik heb het onwijs naar mijn zin maar de drukte van afgelopen week – het zoeken van een kamer -, het settelen in die desbetreffende kamer en sinds maandag mijn stage.. het begint er allemaal een beetje in te hakken.
Ik maak dagen van 9:00 tot 17:30 en daar zit het opstaan en naar bed gaan niet bij. Ik kom tussen 18:00 en 18:10 thuis, moet dan nog eten maken, afwassen, mijn lunch voor de dag erna maken, douchen en dan.. ja, is het alweer bijna tijd om naar bed te gaan. Ik moet zeggen, nu ik dit blogje typ, dat ik het vandaag wel even goed gedaan heb en om half 8 al lekker in mijn pyjama achter mijn laptopje ben gekropen. Maar over het algemeen heb ik heel weinig tijd om mijn eigen dingetjes te doen voordat ik moet gaan slapen en dat is even wennen. Het ritme komt vanzelf wel, voor nu is het gewoon even doorzetten.
Tegen alle verwachtingen in heb ik een kamer in plaats van een plekje voor mezelf. Eenmaal hier met papa is dat besluit genomen om meerdere redenen: geld, tijd en gezelschap. Dit is goedkoper, ik heb niet een heel huis om te onderhouden (ik heb nu al weinig tijd voor mezelf..) en heb mensen om me heen waar ik mee kan praten. We zitten nu met z’n vijven in een huis voor zes, met twee van mijn huisgenoten zit ik er al sinds zaterdag. Het zijn allemaal aardige mensen, totaal verschillend maar wel rond mijn leeftijd.
En het Londense leven bevalt me uitstekend. Hoewel het iets heel anders is dan ik ben gewend voel ik me hier wel thuis. Op weg naar het werk en naar huis voel ik me echt een van de rest. Ik hoop dat dat zo blijft! En sneller dan verwacht schiet de Engelse taal er al in. Soms, als ik bijvoorbeeld niet heel geconcentreerd maar wel naar een huisgenoot luister, schiet er een Nederlands woord mijn mond uit maar gisteravond aan de telefoon met mijn ouders zei ik een zin in het Nederlands, maar in de Engelse grammatica zeg maar. Ik begon: “Ze is niets..” twijfel “Ze is niets..” er gaat hier iets niet goed “Ze lijkt helemaal niet op haar moeder.” In mijn hoofd zei ik dus “She’s nothing like her mother.” Dat werkt niet als het er in het Nederlands uit moet komen! En tellen, boodschappenlijstjes maken en iets zoals dingen opsommen in mijn hoofd doe ik ook al in het Engels.
Zo, dit snelle berichtje is al niet zo snel meer, maar dat geeft niet. Voorlopig hebben we nog geen WiFi en delen we met z’n vijven een dongel, het regelmatig bloggen zit er dus nog niet in, hoewel ik daar ook echt de tijd nog niet voor heb. Jullie zien vanzelf wel wanneer ik weer wat van me laat horen!
Oh, en foto’s van mijn kamer komen de volgende blogpost!
Een langzaam snel berichtje.
+
Hello! I am Bodine, a 20 year old student living the London life for five months! As often as possible I write an update about my life here but I think you can imagine it's more important to enjoy my time here and do as many things as I can!
