Kennen jullie het gevoel dat je niet gerespecteerd wordt? Ik heb er eerlijk gezegd nooit last van gehad, tot een paar weken geleden. Het is niet dat ik me diep gekrenkt voel of wat dan ook, ik weet namelijk heel goed dat het niet aan mij ligt dat die persoon zo doet, het is alleen dat ik het zo knullig vind. Ik vind het knullig dat die persoon mij niet respecteert, alleen omdat hij zich te goed voelt.

Ik ben iemand die zich heel erg focust op school en ontzettend prestatie gericht is, maar niet tot in het gekke toe hoor. Ik vind het gewoon leuk om aan school te werken en doe hier dan ook mijn best voor, wat wordt beloond met complimentjes van docenten en mooie cijfers. Nu zit er sinds dit jaar een jongen in mijn klas die dit niet zo kan waarderen volgens mij. In het begin besteedde ik geen aandacht aan zijn flauwe gedrag daar ik er niks achter zocht, totdat een meisje met een verhaal kwam wat bij mij belletjes liet rinkelen.

“Hij haalde vorig jaar allemaal goede cijfers voor school en deed echt zijn best maar nu doet hij lullig tegen anderen die ook zo zijn. Hij wil altijd overal de beste in zijn.”

Sinds dat verhaal ben ik erop gaan letten wat hij eigenlijk allemaal tegen me zegt, wat ik misschien niet had moeten doen want nu kan ik hem niet uitstaan. Zodra ik iets zeg wat schoolgerelateerd is en het zijn oren bereikt kan ik een flauwe opmerking verwachten.

Een voorbeeld: Vorige week maandag kreeg ik van veel klasgenoten te horen dat ze een cijfer hadden binnen gekregen, ik zag echter nog niks staan dus deelde dit mee. Wat zegt meneer? “Je moet die verslagen ook niet zo uitgebreid maken, is langer nakijken.” Wijselijk mijn mond gehouden. Een paar dagen daarna hadden we het er op school over omdat ik nog altijd geen cijfer had, zijn commentaar: “En Bodine, wat heb je hier nou van geleerd?” Die schijnheilige grijns op zijn gezicht maakte het helemaal af. Maar weer heb ik wijselijk mijn mond gehouden want weet je wat, wat hij ook zegt of doet, klein krijgt ie me echt niet.

Het is niet zo dat ik me er helemaal niets van aantrek, natuurlijk doet het me wel wat. Ik snap niet waar ik het aan verdiend heb dat hij zo doet. Ik ben namelijk niet de enigste die nog zonder cijfer zit maar ik ben wel de enigste die er wat van te horen krijgt van hem. Nu hoef ik zijn respect niet, maar dat hij geen respect voor me heeft om de reden dat ik harder mijn best doe voor school dan hij schiet me ontzettend in het verkeerde keelgat.

Ik laat het me niet beïnvloeden hoor. Hij is hier de gene die zielig aan het doen is en anderen naar beneden probeert te halen om zelf beter te lijken. Dat ik vér boven hem sta heeft hij jammer genoeg niet in de gaten. Uiteindelijk zegt dit gedrag meer over hem dan over mij, en dat is niks positiefs

Sinds Carlo en ik samen zijn hebben we eigenlijk niks aan Valentijn gedaan. ‘Nergens voor nodig.’ Ik heb ook geen een keer het gevoel gehad dat ik wat miste, ik word namelijk genoeg verwend door het jaar heen Wij zeggen: ‘Wij doen niet aan Valentijn, wij doen aan alle dagen daar omheen.‘

Dit jaar verliep eigenlijk net als andere jaren, maar een paar dagen voor Valentijn had Carlo een klein cadeautje op mijn kussen achter gelaten. Mijn favoriete luchtje En op Valentijn zelf, verraste hij me met een mooi bosje rozen!

Het is algemeen bekend dat ik nogal wat onpraktische gewoontes heb. Of, dat ik in zijn geheel nogal onpraktisch ben. Echt van die dingen waarvan wordt gezegd: “Dat kan alleen Bodine maar doen!” Nu geloof ik niet dat het volgende iets is dat alléén ik doe maar het is wel iets dat ik keer op keer weer doe.

Wanneer ik koekjes eet waarvan een helft bedekt is met chocola, pak ik het koekje altijd vast bij de chocola! En meestal eet ik dan ook eerst het “gewone” deel op waardoor ik halverwege met vieze vingers kom te zitten. Ik stond hier eerst helemaal niet bij stil totdat mijn mama me er een keer op wees, wat misschien nog dommer is, ik had het gewoon niet in de gaten! Tegenwoordig ben ik gelukkig wel zo “slim” om éérst het chocolade gedeelte op te eten.

Maar dat neemt niet weg dat ik onpraktisch blijf. Want het koekje oppakken doe ik nog altijd bij de chocola

Voor de zomervakantie adviseerde een klasgenoot mij al om de kabel van de oplader van mijn Macbook Pro niet om de daarvoor bedoelde steuntjes te wikkelen daar hij die dag ervoor een nieuwe heeft kunnen halen omdat zijn kabel kapot was gegaan. Sinds die waarschuwing heb ik die steuntjes geen enkele keer meer uitgeklapt. Dit mocht echter niet baten. Mijn oplader heeft het begeven.

En natuurlijk ben ik weer de enige in huis met een Mac waardoor er geen andere oplader in huis is. En natuurlijk was het van de week mijn beurt om de mini vol te tanken en heb ik het geld niet voor een nieuwe. En natuurlijk heb ik geen werk en moet ik met alles wat ik binnen krijg mijn vakantie financieren. En natuurlijk kost zo’n oplader 80 EURO!

Alweer een post over schaatsen, sorry! Maar zaterdagmiddag zijn wij weer het ijs opgegaan, ditmaal met Ruby. Ik heb daar korte filmpjes van gemaakt en aan elkaar geplakt . Ze had zoveel lol!

NU

Ondanks dat NU.nl mijn startpagina is, ben ik niet iemand die echt het nieuws volgt. Het gaat meer om het idee, zeg maar. Zo van: NU.nl is mijn startpagina dus ik weet heus wel hoe het er aan toe gaat in de wereld. NOT. Ik ben niet helemaal dom en weet heus wel wat er gaande is in de wereld, maar interessant, nee, dat vind ik het meestal niet.

Maar op NU.nl komt er meer voorbij dan alleen nieuws. Soms spot ik een foto die mijn aandacht trekt. Zoals bovenstaande foto. Eigenlijk, zodra ik ernaar kijk, vergeet ik die hele man links hij was me in eerste instantie niet eens opgevallen en kan ik alleen maar naar dat paard kijken.

Dit vind ik toch best wel een goed staaltje fotografeer werk.

Een paar weken geleden, toen het zonnetje nog zo lekker scheen en het niet al te koud was, maakte ik deze foto’s met mijn iPhone en bewerkte ze met Instagram